Winnaars prijsvraag kippenverhalen (april 2010)

Hieronder ziet u de zeven winnende inzendingen van deelnemers aan Adopteer een Kip:

1)
Jaren geleden hadden mijn drie kinderen toen in de leeftijd van 14,10 en 9 jaar alle drie een eigen kip. De kippen liepen lekker los in de tuin waar ze lekker konden pikken en woelen in de aarde. Hun kippen waren alledrie erg tam en kwamen bij hun op schoot zitten en liepen ook het huis in hun achterna. Op een dag was ik een boodschap gaan doen. Na een half uurtje kwam ik thuis en toen speelde er zich een waar EHBO gebeuren af in de tuin. Het bleek dat 1 van de kipjes in ademnood was gekomen, waardoor twee van mijn kinderen het kipje probeerde te reanimeren.
1 van mijn kinderen was mond op mond beademing aan het toepassen, en de ander was met zijn handjes op de borst van de kip aan het drukken, een soort hart massage aan het geven. Ik wist niet wat ik zag en ze waren elkaar echt aan aanmoedigen van wat de een en de ander moest doen. Jammer genoeg heeft het niet mogen helpen het kipje is toch overleden. Ik kan u wel zeggen dat dit gebeuren altijd een verhaal apart is in onze familie.

C.Mulder

2)
Er wordt een kip gehaald
Op een koude avond in de herfstvakantie fietste ik om ongeveer half zeven op een eenzame straatweg tussen Almelo en Bornebroek.
Daar was een reden voor: een oude tante, die daar woont, had ons een tijdje geleden een kip beloofd, een oude welliswaar, maar wel goed voor heerlijke soep.En omdat mijn zus, die ziek was, daar wel zin in had, moest er een gehaald worden. Dat zou ik wel even doen. Eerst mocht ik niet, zo alleen in het donker, en zou mijn vader mee gaan. Maar dat wilde ik beslist niet, omdat hij snipverkouden was. Nadat ik plechtig beloofd had alle eventuele aanraders er flink van langs te geven fietste ik weg. Eerst, in de stad, nog lantarens, daarna werd het  erg donker. Gelukkig deed mijn fietslamp het. Soms kwam me zo’n zelfde lichtje tegemoet, dat wel leek te zweven. Er waren af en toe sterren te zien, een donkere boerderij als een oase, wat bomen als donkere vlekken. Na ongeveer twintig minuten verschenen de eerste lantarens van Bornebroek en toen was ik ook al gauw bij het huis van mijn tante. Ik ging naar binnen, ze zat bij de kachel te breien en keek verwonderd op toen ze mij zag. Maar toen ze de reden gehoord had kwam ze meteen in actie. Ik kreeg een zaklantaren in mijn handen en daar ging het, óp naar het kippenhok! Toen we binnen waren werd het krijgsplan opgesteld: ik moest de verbaasde eierproducenten beschijnen en mijn tante zou er een grijpen.
Er ontstond wel enige deining in het kippenhok en een onderdrukt gekakel, vooral toen een zich gegrepen voelde en van haar stok werd getrokken. Daarna werd er nog een gepakt...
Toen mijn tante ze gewogen had, zei ze, dat ik dat ook maar moest doen en daar kreeg ik in iedere hand de harde poten van zo’n op de kop hangende angstige kip!
Maar zelf was ik even bang en voelde absoluut geen verschil in gewicht. Tenslotte werd de keus bepaald: een hoogmoedig op ons neerkijkende kip, die alleen op de bovenste stok troonde, zou de eer hebben de volgende dag voor de soep te dienen. Met z’n drieën gingen we nu het hok uit en daar daalde daar de vrede weer neer.
Nu was er nóg een moeilijkheid: ik had de kip nu wel, maar was er nog niet mee in Almelo!
Tante verdween in het schuurtje en kwam weer te voorschijn met een grote jute zak, waar het slachtoffer werd ingestopt. Daarna bond ze de zak dicht met een stevig touw.
Wat nu? Moest ik dat hele geval aan mijn stuur hangen of op de bagagedrager binden? Dat laatste gebeurde. Ik bedankte mijn tante, waarop ze zei: ‘ach, ze was al lang van de leg af”.
Daar ging ik weer, terwijl ik dacht: wás ik er maar. Ik was als de dood, dat die kip er af zou schuiven en zou haar op die doodstille weg beslist niet meer durven pakken.
Na een minuut of tien opeens…..’t leek of mijn hart stil stond van schrik, begon ze schril en angstig te kakelen. Ik riep alle beschermgeesten aan en reed zo hard ik kon, we vlogen over de weg,de kip en ik. O, als ze maar niet wild zou worden en zich er uit zou wringen, maar gelukkig, dat gebeurde niet. Nog één keer klonk naargeestig gekakel. Misschien is dit haar doodskreet wel, dacht ik. Om zo min mogelijk eventuele volgende geluiden te horen, hield ik één hand stijf tegen m’n oor.
Wat wás ik blij toen ik thuis was en de fiets met de kostbare lading voorzichtig tegen de muur zette. Ik rende naar de slaapkamer om, nog hijgend van het harde fietsen, mijn verhaal te vertellen.Toen mijn vader even later de kip uit de zak verloste, bleek ze nog springlevend te zijn al zag ze er wel wat verwilderd uit.
Met het slachten en alles wat daar nog meer bij komt bemoeide ik me maar niet en toen ik de volgende morgen weer tegenover haar stond, zag ze er wel totaal anders uit!
Met het kookboek naast me begon ik de soep te maken en als iets me erg eigenaardig leek, rende ik naar boven om raad te vragen.
Het is gelukt en ik was trots op de soep van de door mijzelf veroverde kip.

G. Harmsen

3)
Wij hadden twee krielkipjes in de tuin in een hok. Eens in de week namen we ze achterop de fiets mee naar het bos. Inklapbaar rennetje werd uitgeklapt en daar mochten ze dan scharrelen terwijl wij ernaar keken of wat picknickten. Wat geweldig vonden ze dat!! Ze zaten al vrolijk kakelend op de fiets omdat ze al wisten dat ze "uitgelaten" zouden worden. Hoe eenvoudig is het toch om een dier gelukkig te maken!

Nu hebben we geen krielkipjes meer, maar eten we de "adopteer een kip"-eitjes.

T. Schraa

4)
Dit  verhaal is jaren geleden echt gebeurd. Wij logeerden in een heel klein plaatsje in Limburg, waar je heerlijk lange wandelingen kon maken door de prachtige natuur.
Wij waren op de terugweg naar het hotel en kwamen langs een boerderij waar een heleboel kippetjes prachtig wit in de boomgaard rondliepen te scharrelen. Ik ben iemand die altijd even met dieren moet praten, dus in dit geval gebeurde dat ook. Alle kippetjes waren heel nieuwsgierig , wat deze nieuwkomer hun had te vertellen, dus met een sneltreinvaart stonden zij voor ons. Oké ik had mijn verhaal verteld, mijn zus vulde het nog een beetje aan. Maar haar dochtertje vond dat allemaal flauwekul en wilde doorlopen, want zij was moe en chagerijnig. Nu, kippetjes jullie horen het, wij kunnen helaas niet langer meer blijven, wij moeten gaan. En daar vertrokken wij. Wat deden die kippetjes? Zij riepen heel hard en heel verdrietig toooooook toooook toook. Ja daar kon mijn hart en dat van mijn zus, maar ook van mijn chagerijnige nichtje niet tegen, ook zij liep terug en toen hebben wij ons nog kostelijk vermaakt met ze. Tot opeens ik het nuchtere feit stelde dat wij die avond kip op het menu hadden, misschien zijn er morgen wel minder kippetjes hier. O, nee zei mijn nichtje nu wil ik meteen naar het hotel, want dat vind ik heel erg zielig en ik wil het niet zien dat deze kippetjes worden gepakt.
En zo togen wij naar het hotel, gingen ons douchen voor het avondeten en ons opdoffen.
Ja, na de soep, daar kwam het diner met kip. Het was een schotel met iets van groentes en rijst en nog enkele ingrediënten erin, maar ook kip. Wij keken elkaar eens aan. Goed wij gingen onze borden vol scheppen en ik keek eens goed wat erin zat  toen ik constateerde dat er bijvoeding bijzat dat heel veel leek op vliegen. Heel voorzichtig probeerde ik mij zus en mijn nichtje te waarschuwen, dat dit eten beter niet gegeten kon worden. Zij vroegen meteen in verband met de kippetjes? Neen zei ik wij hebben extra vlees in de vorm van vliegen.
 
Het eindigde zo, ik riep de ober en vroeg hem of wij er soms slecht uit zien, in verband met de bijvoeding. Hij keek ons verbaasd aan en vroeg natuurlijk hoezo. Toen lieten wij hem de door ons inmiddels uitgeselecteerde vliegen zien. Hij nam alles mee. En moest ons mededelen, dat er ook niets meer van die schotel over was, want dat de rest ook onder de vliegen zat.
Wij stelden hem voor dat wij met gebakken aardappeltjes en wat sla en appelmoes tevreden waren. Geen vlees vroeg hij? Nee, zeiden wij in koor, wij hebben vandaag genoeg vliegend vlees gezien.
En daarna hebben wij lekker gesmuld van ons eenvoudig wensdiner. En als troostprijs kregen wij een extra groot stuk ijs als toe.
 
H.J. van Woudenberg-Tenge

5)
Twee bevriende kippen komen elkaar na een tijdje weer eens tegen. Vraagt de ene kip aan de ander: “zo hoe gaat het met jou dan?”. “Oh prima, ik voel me kiplekker op het moment”, antwoordt de andere kip. “Enne, vertel eens, hoe is het met je kinderen afgelopen?”. “Nou, dat is een goeie. Mijn ene kind is uitsmijter geworden en de ander advocaat.”

D. Beerens

6)
Toen één van onze nichtjes klein was, reisde zij met het gezin per auto op weg naar hun vakantiebestemming. Haar ouders hadden de meeste benodigdheden ingepakt –zij en haar zusje de eigen spullen die ze wilden meenemen. Floor had een poppenkoffertje op schoot. Nog niet zo lang onderweg, kwam daar opeens geluid uit… Wat bleek: ze had de 2 krielkippen ingepakt, omdat ze die op vakantie niet wilde missen! Gelukkig hadden de arme dieren nog niet geleden aan gebrek aan zuurstof –en was dochterlief ervan te overtuigen, dat het beter was om nog terug te gaan en hen in hun veilige hok aan de hoede van de buren toe te vertrouwen…!!!

M. van Dalen

7)
En tot slot een korte mop:

Er loopt een kip tegen een de boom. Tok!

H. Edgar